Nieuws

Sponsors

 

Design

 

Kinderweeshuis in Sambir, in Oekraïne vadershuis genoemd


Je komt in de verschillende projecten in aanraking met dikwijls schrijnende gevallen. Ook in het kinderziekenhuis. Irina, een 12-jarig meisje. Haar moeder liet het gezin in de steek en de vader, zwaar alcoholist, beroofde zich in het bijzijn van zijn kinderen van het leven. Dit meisje raakte in een schoktoestand en doordat ze diabete was, wat niemand wist, ook nog in coma. Na enige tijd thuis te hebben gelegen werd ze naar het door ons ondersteunde ziekenhuis vervoerd, maar de doktoren gaven haar maar weinig kans. Ik drong eropaan om haar te helpen met alle mogelijke middelen, heb voor medicijnen gezorgd en de rest aan de Voorzienigheid overgelaten.
Gelukkig is zij uit coma geraakt en gerevalideerd. Ze kon echter niet terug naar huis en moest in een instituut geplaatst worden. Dat was het weeshuis. Je bent zó betrokken geweest bij dat kind dat je haar toch blijft volgen en helpen, indien dit nodig is. Zo is het eerste contact met het weeshuis ontstaan. Bij het zien van al deze kleine kinderen - die je zo vertederend aankijken - zou je de meeste zo mee willen nemen, zeker als je er ook nog een beetje je eigen kleinkinderen in herkent. Daarom het besluit om dit weeshuis er dan ook maar bij te nemen en te gaan ondersteunen. De directrice Maria en haar man Sjevgenic zijn goede en gedreven mensen met het hart op de goede plaats. Dat kun je zien, aan de wijze waarop zij met de kinderen omgaan.
80 kinderen verblijven er, maar - weer hetzelfde verhaal! - we wíllen wel verbetering in de leefomstandigheden van de kinderen, maar er is geen geld voor. We zijn al blij als we de kinderen te eten kunnen geven en kunnen zorgen dat ze goed gekleed naar school gaan. Maar dan houdt het verder op.Goed, we zijn eraan begonnen en hebben eerst de belangrijkste knelpunten proberen weg te halen. Dat was de keuken met de daarvoor benodigde apparatuur, eten moet goed smaken en hygiënisch bereid worden. Vervolgens hebben we nieuwe wasmachines en drogers aangeschaft voor schoon beddengoed en schone kleren, omdat handmatig wassen te lang duurt en te arbeidsintensief is en ook nog een slecht resultaat oplevert.

Terug in Nederland liet me dit alles toch niet los en door al mijn contacten ontmoette ik tijdens een van de Oekraïense bijeenkomsten mevrouw Ans Vrensen, docente aan het Maurick College in Vught. Zij is op haar school een actie gestart om het weeshuis te gaan ondersteunen. Directie en team stonden hier zeer welwillend tegenover en hebben het weeshuis voor drie jaar geadopteerd. Er kwamen acties: een sponsorloop, dans- en fietsmarathons, er werden loten en bloemen verkocht en Ans reisde met enkele studenten af naar het weeshuis in Oekraïne om daar persoonlijk kennis te maken.
Er is nadien een programma opgesteld, wederom met NCDO en Wilde Ganzen, om in drie jaar tijd voor ongeveer 100.000 euro te gaan renoveren. We zijn begonnen  met betere bedjes in de slaapkamers.
Het hele sanitair werd vernieuwd. Er kwamen aparte douches voor jongens en meisjes, toiletgroepen voor groot en klein, speeltoestellen, moderne computers en computerlesmateriaal, instrumentarium voor handenarbeid, zaai- en pootgoed, muziekinstrumenten en voor afleiding tv en video.
We proberen om de kinderen een goede start te geven door ze een vak te leren, zodat ze later mogelijk de kans krijgen daar iets mee te doen. Maar ook heel belangrijk is dat er een goede sportzaal komt. Niet alleen voor het weeshuis maar ook voor de school en voor de kinderen van het dorp die hier dan ook gebruik van kunnen maken voor volleybal, zaalvoetbal, tennis of badminton. We moeten echter nog op zoek naar sponsors om dit te realiseren. Toch ben ik ervan overtuigd dat dit gaat lukken. Deze kinderen hebben toch al zo weinig en missen ook veel aan liefde en genegenheid. Daarom willen we ze graag helpen, nu en in de toekomst. Goede scholing, onderricht in de praktijk en mogelijk kunnen er dan verschillende doorstromen naar de door ons ondersteunde projecten in de zorg of in het onderwijs of als kinderoppas.
Elke keer als ik samen met de mensen van onze Oekraïense organisatie het weeshuis bezoek, ben ik blij en opgetogen. We nemen limonade, ijs en cadeautjes mee en het wordt weer een feestdag. De kinderen zingen en dansen en ik leer hun mijn in Nederland geleerde tovertrucjes.
Ook wordt dan natuurlijk de uitgezette lijn besproken, de financiën en nog eventuele wensen, maar de meeste communicatie loopt via de Oekraïense organisatie.
Sommige kinderen maken toch een speciale indruk op je, door hun voorgeschiedenis, door de verhalen van de directrice of door de grote ogen in zo’n klein kindergezichtje. Ik ervaar dat altijd als ik naar Mariska kijk, een weesje van tien jaar. Zij heeft nog een jonger broertje en zusje waar ze serieus over moedert en ze verzorgt. Ik heb een briefwisseling opgezet tussen haar en onze kleinkinderen, die ongeveer van dezelfde leeftijd zijn. Ze vinden het leuk om soms uit hun spaarpot geld te halen om voor haar een cadeautje te kopen of een brief met tekening mee te geven. Onze kleinkinderen maken dan een opstel of vertellen een deel van mijn verhalen op hun school in de hoop dat andere kinderen hun voorbeeld volgen en cadeautjes maken.

Ik heb altijd gedacht dat weeskinderen in dezelfde situatie verkeerden maar dat is niet zo. Dit werd mij de afgelopen kerst duidelijk. Niemand had mij hierover ingelicht - omdat dit nu eenmaal zo is en geaccepteerd wordt - maar wat blijkt? Veel weeskinderen hebben nog verre familie die met Pasen of Kerstmis de kinderen cadeautjes brengen of voor enkele dagen mee naar huis nemen. Die kinderen komen dan terug met cadeautjes, speelgoed of nieuwe kleding, terwijl de kinderen zonder familie achterblijven in het instituut.

Die voelen zich natuurlijk overgeslagen. Ik heb direct opdracht gegeven hier wat aan te doen en ook deze kinderen wat extra’s te brengen. Volgend jaar, als ons kindervakantietehuis in de Karpaten klaar is, zullen ze daar worden opgevangen om met de liefdevolle verzorging van onze begeleiders.Zodat zij, met veel van hun soortgenootjes, er samen toch een leuke tijd hebben.