Nieuws

04-05-2010

Piet Spijkers onderscheiden

Zie video

van de opening

Zie video nieuwsuitzending


Sponsors

Design

Transport







Hoewel Oekra´ne 'maar' 1700 kilometer van Tilburg is verwijderd is het toch een hele opgave om de waardevolle en broodnodige materialen daar op de plaats van bestemming te krijgen. Niet alleen moet er gezorgd worden voor de nodige documenten en vergunningen (op zich al een hele klus!), maar er moet ook tevoren in Kiev toestemming gevraagd worden aan het kabinet van ministers, afdeling humanitaire zaken. Er wordt gekeken of de ontvangende partij wel ingeschreven staat bij allerlei officiŰle instanties, van bank tot belastingen.
Vooraf moeten de paklijst met de te versturen artikelen en de invoerpapieren een aantal instanties passeren. Als dit alles naar tevredenheid verloopt wordt het accreditatienummer verleend en kan naar een transporteur worden uitgekeken.
Meestal komt die uit een Oost-Europees land: goedkoper. Een enkele reis met een lading van 95 kubieke meter kost ca. 3000 euro. West-Europese transportbedrijven zijn niet ge´nteresseerd. Ik heb daar alle begrip voor. Vanwege de veiligheid heb je meestal twee chauffeurs nodig, er zijn enorm lange wachttijden aan de grenzen (kapitaalvernietiging!) en het risico op schade door diefstal of vernieling is groot. Dikwijls worden de zeilen kapot gesneden om bij de inhoud te komen. Vandaar dat de Oekra´ense, en nu Poolse chauffeurs, 's nachts op beschermde plaatsen met bewaking gaan staan.
Bij aankomst op het opgegeven adres moet tevoren de douane ingelicht zijn. Onze dochterorganisatie zorgt daarvoor. Die heeft onder tussen goede contacten opgebouwd. Er wordt soepeler met de inhoud omgegaan. Omdat we elk gaatje in de wagen willen vullen en soms enkele zaken hard nodig zijn om direct gebruikt te worden, staat niet alles altijd op de lijst vermeld. Gelukkig kijkt men dan de andere kant op, of zoals wij zeggen: 'de koffie staat klaar'. Dan is het voor iedereen duidelijk dat wij onze gang kunnen gaan.Als de loodjes en verzegeling verwijderd zijn, kan er gelost worden. De documenten worden afgetekend, een paar grote stempels en de chauffeur kan vertrekken.Dan wordt alles naar ons lokale magazijn gebracht en worden wederom de deuren verzegeld tot alle documenten en controles zijn uitgevoerd. Ook wordt dit opnieuw in de hoofdstad Kiev gecontroleerd met alle bureaucratische hobbels, zoals toestemming, bankgarantie, douane verklaring en inklaarbureau. Na drie maanden mag dan eindelijk de verzegeling van het magazijn en kunnen de spullen verdeeld worden.Vandaar dat logistiek een belangrijke zaak is en vandaar ook dat urgent materiaal door ons zelf meegenomen wordt of dat uit Oekra´ne klein transport van onze eigen Oekra´ense organisatie naar Nederland komt (om materiaal op te halen) om transportrisico voor dure medische apparatuur te vermijden.

Dat houdt in dat ongeveer 6 maal per jaar klein transport gepland staat en twee grote transporten. Momenteel is ons 36ste transport gerealiseerd.
Zo blijven we maar doorgaan in de hoop dat eenmaal het land op eigen benen kan staan. Ook rijd ik zelf meestal met waardevolle medische materialen naar Oekra´ne. Een reis die in het begin, toen de wegen na Berlijn veel slechter werden, een ware verschrikking was. Typische nog Oostblokwegen, met veel Trabantjes met achterlichten als lucifers. Dan over de Poolse grens nog meer wegen met onduidelijke aanwijzingen met zeer langzaam rijdend verkeer en veel mensen met paard en wagen, zodat de gemiddelde snelheid werd gehalveerd.
Hoe verder je Polen in kwam, hoe beroerder het werd. Nu, na 15 jaar met wegwerkzaamheden te maken hebben gehad is met subsidie van de EU het wegennet sterk verbeterd en wordt de politiecontrole op een normale wijze uitgevoerd (Vroeger stond er om de paar kilometer wel een politieagent om zijn zakgeld op te vijzelen.). Er rijden nu meestal wat nieuwere autoĺs, maar dan wel abnormaal hard. De jeugd vindt dit prachtig: gas geven! De risicoĺs die ze nemen zijn echter onverantwoord. Het aantal ongevallen dat je te zien krijgt op zo'n reis stijgt dan ook fors. Verkeer dat tegen het hart van de weg gaat staan om af te slaan, wordt dikwijls niet op tijd gezien bij inhaalmanoeuvres. Met verschrikkelijk resultaat.  

Als je dan uiteindelijk de Oekra´ense grens passeert, zeker in de begintijd, weet je alleen op je gevoel je richting te bepalen. We hebben dikwijls zo goed en kwaad als het kon, de weg vragend en laverend tussen kuilen en obstakels onze weg vervolgen. Een keer hadden ze een barricade opgeworpen om ons te laten stoppen en dan te beroven. Ik had dan ook het advies gekregen nimmer te stoppen, zelfs niet voor de politie, daar dat levensgevaarlijk was. En in dit geval zijn we dan, ook plankgas gevend, dwars door de barricade gereden met wegschietende stukken hout en vooral maar niet achterom gekeken wat het resultaat was.

De politie was in die tijd totaal corrupt. Dit is gelukkig langzamerhand wel wat beter geworden, al kun je dit nog niet uitsluiten daar de wetgeving ook op dit moment nog vreselijk is. Straatverlichting is er niet of kapot en er zijn legio gaten in de weg, zodat ook nu nog zeer geoefend en zeer goed uitkijkend gereden moet worden. Maar zelfs dan ben je nog niet zeker zoals bij mijn laatste bezoek. Ik kwam terug van het kindertehuis. Het was een pikdonkere nacht. Bij het licht van alleen mijn eigen koplampen en goed uitkijkend, hoorde ik achter mij opeens een sirene. Met groot zwaailicht naderde er een politieauto die mij tot stoppen dwong.  

Ik probeerde zo goed als ik kon mijn auto aan de kant te zetten omdat je nooit weet waar de weg ophoudt. Ook deze agenten waren eropuit wat geld te verzamelen. Ze begonnen dat  op agressieve wijze kenbaar te maken . Ik heb hen gevraagd wat heb ik had misdaan maar dat was niet belangrijk. Ik moest dat maar aan hun wijsheid overlaten en betalen. Daar ik van mening ben dat ik al genoeg voor dit land doe en nimmer op chantage inga, zei ik: 'Wacht maar even dan zal ik mijn papieren en documenten tonen, zodat er dan wel een ander beeld ontstaat.' In het donker omlopend naar de andere zijde van mijn auto, was ik plotseling verdwenen! In een rioolput zonder deksel. Vermoedelijk nog wel bruikbaar door iemand?  













Gelukkig was ik er niet met mijn voorwiel in terechtgekomen, want ik zou beslist over de kop zijn gegaan. Nu was ik het zelf. Ik maakte een behoorlijke smak. Na eruit geklommen te zijn zagen deze agenten wel in dat het mij menens was. Zeker nadat ik hun erop wees dat zÝj op deze zaken beter moesten letten. Om mijn woorden kracht bij te zetten noteerde ik hun kenteken. Dat maakte kennelijk zo'n indruk dat ze meteen instapten en vertrokken. En ook wij vervolgden onze weg. Enige dagen later passeerde ik wederom, maar nu overdag, deze put. Die lag er nog net zo bij als daarvoor: zonder afbakening of waarschuwing. En ik ben ervan overtuigd dat dit over drie maanden nog zo is. Thuisgekomen heb ik me laten onderzoeken en bleek dat ik behoorlijke kneuzingen had opgelopen. Maar ik heb het avontuur weer overleefd. Zo kan ik nog vele verhalen vertellen maar men moet het met eigen ogen aanschouwen om hier een indruk over te krijgen.